Rouw en onze hersenen
De laatste tijd komen er meer mensen in de praktijk die een verlies hebben meegemaakt. Eerder schreef ik al over de training Burn out preventie, die ik volgde bij Jane Coerts. Bij haar werkwijze is verlies en rouw een van de drie pijlers. Zij zegt daarover:
“Als je als kind leerde om na een vervelende gebeurtenis snel weer door te gaan, en niet te veel te willen voelen, zul je ook op latere leeftijd op die manier reageren op verlies. En dat kost (te) veel energie.”
In oktober startte ik een training Wandelcoaching bij verlies en rouw. Mooi om weer oefeningen aangereikt te krijgen die ik in de praktijk kan gebruiken.
Nu lees ik een boek over het rouwende brein. Interessant om te lezen dat er echt iets anders gebeurt in de hersenen na een groot verlies. De hersenen blijven de overledene zoeken; het brein moet leren wennen aan de nieuwe realiteit en heeft tijd nodig om te wennen aan het verlies. De schrijfster geeft aan dat rouwen eigenlijk een vorm van leren is. Een heel heftige manier van leren. De meesten van ons weten dat een groot verlies impact heeft, maar nu is er ook bewijs dat dit zichtbaar is in de hersenen.
Daarnaast gaat het bij rouw om het aanvaarden dat het pijn doet; rouw gaat gepaard met lijden én dit is normaal. Het hoort bij omgaan met betekenisvolle verliezen. Wibe Veenbaas zei zo mooi: ‘rouw is de achterkant van de liefde’.
En wat kunnen wij dan zelf doen als iemand in onze omgeving rouwt? Steun geven door er te zijn, erbij te blijven, door niet te oordelen en door het verdriet te verduren (dus geen pogingen doen het beter te maken, het verdriet weg te poetsen).
Goed om te weten dat bij de meeste mensen met een verlieservaring sprake is van gezonde rouw. Het persentage van mensen die vastloopt is circa 10 tot 20%.
Boekentips:
- Van burn-out naar levenszin – Jane Coerts
- Het rouwende brein – Mary-Frances O’Connor
- Ankerplaats voor het rouwende hart – Riet Fiddelaers-Jaspers
Ben je geïnteresseerd of heb je vragen? Laat het weten.
Metteke Kuiper
06-41108603





