'Zelf doen' versus 'Hulp vragen'
Mijn werkleven bestaat momenteel volledig uit het voeren van gesprekken met mensen die samen met mij kijken naar wat ze bezig houdt. Dat doe ik deels vanuit mijn eigen praktijk en deels bij een mooie Friese zorgorganisatie. Ik ben daar erg blij mee en dankbaar voor.
De gesprekken starten altijd vanuit de invalshoek ‘wat is er op dit moment nodig’. Iemand die net herstellende is van een burn out heeft vaak een andere behoefte dan iemand die met een concrete werkgerelateerde vraag bij mij binnenstapt.
Regelmatig kijken we binnen een coachingstraject ook naar welk gedrag in de schaduw blijft. Ons gedrag ontstaat vaak doordat we kopiëren wat ons is voorgeleefd, óf dat we het juist helemaal anders willen doen. Bijvoorbeeld dat in een gezin waar veel strijd was, het kind besluit om de harmonie te bewaren, en geen conflicten aan te gaan.
Het gaat dus over kopieren of corrigeren. En, goed om te weten, ze zijn allebei even onvrij, want beide gedragingen zijn een reactie op hoe het vroeger was. We splitsen ons als kind af van die delen van onszelf die minder gewenst, of minder passend waren in het gezin waarin we opgroeiden. En zo gaan we het doen met halve waarheden. Alleen harmonie, zonder af en toe een conflict, verliest aan kracht. We hebben beide kanten nodig, dan kunnen we gebruiken wat in het moment nodig is. Het is en – en, in plaats van of – of. Jung zei al: ‘beter een heel mens dan een goed mens’.
Schrijf voor jezelf eens 2 belangrijke kwaliteiten op, kwaliteiten waar je altijd op kunt vertrouwen en die echt bij jou horen; waar je níet zonder kan. En schrijf dan eens op wat de andere kant daarvan is; klopt het dat je dit deel wat bent kwijtgeraakt? Daar heb je wat te leren!
Dus een coachee die heel snel is in alles, heeft wat te leren in het vertragen. Iemand die goed weg kan gaan, heeft er baat bij te onderzoeken waarom het zo lastig is te blijven. En denk aan denken versus voelen, wantrouwen versus vertrouwen, ga zo maar door.
En ik? Ik heb iets te leren in dat het allemaal niet perfect hoeft te zijn, dat fouten gemaakt mogen worden en dat ik dan nog oké ben. En ja..., het blijft lastig, maar herkenning is een belangrijke eerste stap. En lief zijn daarin voor je zelf, ook! e
En nog een patroon dat ik ken: mag ik iets vragen voor mijzelf, of moet ik vooral beschikbaar zijn voor de ander? Hiermee ga ik meteen oefenen met een vraag aan jullie:
Graag hoor ik of je een bedrijf of organisatie weet, waar je mij kunt introduceren, waarmee ik contact kan opnemen zodat ik kan vertellen wat ik doe qua werk en hoe ik van toegevoegde waarde kan zijn voor werknemers. Omdat een werknemer die goed in zijn vel zit, ook op het werk vaak goed in zijn vel zit.
Zo kan ik mijn netwerk met bedrijven waar ik mee samenwerk uitbreiden. Want ik ben nu lekker bezig qua werk, en ik wil dit in de toekomst ook. Ik ben benieuwd!
En jij? Welk deel van jou mag wat meer in het licht? Vragen of opmerkingen? Laat het weten!
Metteke Kuiper
06-41108603





